زندگي

نوشته شده توسط سميه در جمعه بیست و ششم بهمن 1386 ساعت 22:33 موضوع | لینک ثابت

در پی خطوط در هم این روزگار می گردم و می گردم در پی دلخوشی هایی می گردم، پشت کاجستان دیگر برف نمی بارد، پشت کاجستان برگ نمی روید، کبوتر لانه نمی کند. کسی بیدار نیست و از کبوتران پیام، خبری نیست.

پشت دریاها همه خوابند مثل اینجا و هر جا.

عشق مرده است همچنان که آرزوها در دل کودکی بی کفش خشکید. تمنای کاغذها در زیر برف بر باد رفت و سینی خالیست و در هوا، آواز پری هم به صدا در نمی آید.

اما تو ای قلب من تو بیدار باش ، ای قلب در به در من عشق را تو رعایت کن و تو آرزویم را به من گوشزد کن مگذار که فریادش به سکوت شب ها بپیوندد . ای قلب من تو انسان بودن را به من بیاموز که انسان بودن و ماندن وای که چه اندازه سخت است.

نوشته شده توسط سميه در دوشنبه پانزدهم بهمن 1386 ساعت 23:3 موضوع | لینک ثابت

بر ماسه ها

مردی به مرد دیگر گفت : «من هنگام مد دریا با نوک کفشم یک سطر بر شن های ساحل نوشتم. از آن هنگام تا کنون پیوسته مردم برای خواندن آن توقف می کنند، آنها مایلند که آن نوشته پاک نشود».

مرد دیگر گفت :« من هم سطری بر شن ها نگاشتم، ولی نگارش من به وقت پایین رفتن آب بود، و موج ها آن را محو کردند، ولی به من بگو تو چه نوشتی؟»

مرد اول پاسخ داد و گفت :« من این سطر را نگاشتم:«من آنم که در آینده خواهد بود.» و تو چه نوشتی؟»

مرد دوم گفت :« آنچه نوشتم اینست:«من جز قطره ای از اقیانوس بزرگ نیستم».

جبران خلیل جبران

حسين بيشتر از آب تشنه لبيك بود اما افسوس كه به جاي افكارش زخمهاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين درد او را بي آبي معرفي كردند.

دكتر علي شريعتي

 در عجبم از مردمي که خود زير شلاق ظلم و ستم زندگي مي کنند، و بر حسيني مي گريند که آزادانه زيست .

دكتر علي شريعتي

آنچه اصل است از چشم سر پنهان است.

نوشته شده توسط سميه در دوشنبه یکم بهمن 1386 ساعت 1:12 موضوع | لینک ثابت